In de moderne wereld hebben bijna alle mensen ouder dan 25 jaar deze ziekte. Cervicale osteochondrose komt veel vaker voor dan in andere delen van de wervelkolom. De relevantie van dit onderwerp kan moeilijk worden overschat. In dit artikel zullen we bekijken waarom deze ziekte optreedt, hoe deze zich manifesteert, hoe cervicale osteochondrose moet worden behandeld, welke medicijnen effectief zijn bij de behandeling ervan, welke niet-medicamenteuze methoden er bestaan, en ook de antwoorden zullen vinden op de meest voorkomende vragen van patiënten met een vergelijkbare diagnose. Osteochondrose van de cervicale wervelkolom is een degeneratieve-dystrofische laesie (progressief) van de tussenwervelschijven in de cervicale wervelkolom.
Oorzaken van cervicale osteochondrose
Als gevolg van de werking van de onderstaande factoren is er een toename van de belasting van de cervicale wervelkolom, proberen de nekspieren de overmatige belasting te compenseren, treedt hun spasmen op, wordt de bloedcirculatie in dit gebied verstoord, wat degeneratieve veranderingen veroorzaakt. Door een aantal factoren treden er veranderingen op in de tussenwervelschijven van de cervicale wervelkolom, hun structuur verandert, hun voeding wordt verstoord, er treden veranderingen op in kleine gewrichten tussen de wervels, botgroei van de wervellichamen verschijnt als gevolg van de verhoogde belasting van de veranderde tussenwervelschijven. Klik om te vergroten - oefentherapie voor osteochondrose van elk deel van de wervelkolom. Factoren die bijdragen aan de ontwikkeling van osteochondrose van de cervicale wervelkolom:
- Slechte houding en scoliose
- Overgewicht
- Lichamelijke inactiviteit, zittend werk
- Eerdere letsels aan de wervelkolom
- Metabolische stoornis
- Geweldige fysieke activiteit
- Stress en constante nerveuze spanning
- Laag niveau van fysieke fitheid
- Erfelijke aanleg
- Gewone verkeerde lichaamshoudingen, zoals het vasthouden van een telefoonhoorn met uw schouder
- Voortdurende spanning in rug en nek als gevolg van de aard van het werk (gespannen toestand in zittende positie) bij chauffeurs en kantoorpersoneel.
- Ontwikkelingsafwijkingen in de cervicale wervelkolom
Mate van ontwikkeling van cervicale osteochondrose
De mate van osteochondrose wordt bepaald door het ziektebeeld en de klachten van de patiënt. Het concept van graad moet niet worden verward met de stadia van osteochondrose. De fasen zullen hieronder worden besproken.
Eerste graad
klinische manifestaties zijn minimaal, de patiënt kan klagen over pijn van lage intensiteit in de cervicale wervelkolom, die kan verergeren bij het draaien van het hoofd. Bij lichamelijk onderzoek kan een lichte spanning in de nekspieren aan het licht komen.
Tweede graad
De patiënt maakt zich zorgen over pijn in de cervicale wervelkolom, de intensiteit ervan is veel groter, de pijn kan uitstralen naar de schouder of arm. Dit gebeurt als gevolg van een afname van de hoogte van de tussenwervelschijf en het afknijpen van de zenuwwortels. De pijn wordt erger bij het kantelen en draaien van het hoofd. De patiënt kan verminderde prestaties, zwakte en hoofdpijn opmerken.
Derde graad
de symptomen van cervicale osteochondrose worden intenser, de pijn wordt constant en straalt uit naar de arm of schouder. Gevoelloosheid of zwakte treedt op in de spieren van de arm, terwijl hernia tussenwervelschijven ontstaan (zie symptomen van lumbale hernia). Ik maak me zorgen over zwakte en duizeligheid. Bij onderzoek worden beperkte mobiliteit in de cervicale wervelkolom en pijn bij palpatie van de cervicale wervelkolom onthuld.
Vierde graad
De tussenwervelschijf wordt volledig vernietigd en vervangen door bindweefsel. Duizeligheid neemt toe, oorsuizen verschijnt en de coördinatie is verstoord, omdat de wervelslagader die het cerebellum en de achterhoofdskwab van de hersenen voorziet bij het proces betrokken is.
Symptomen afhankelijk van de beschadigde wervel
Afzonderlijk kunnen we radiculaire syndromen onderscheiden die tot bepaalde sensorische en motorische stoornissen leiden. Ze verschillen afhankelijk van welke wervel de wervelkolom samendrukt:
- C1: leidt tot gevoelloosheid en verlies van gevoeligheid in het achterhoofd;
- C2: pijn in het pariëtale gebied en de achterkant van het hoofd;
- C3: spraakstoornissen, gevoeligheid van de tong, pijn en verminderde gevoeligheid in de kant waar de wervelkolomzenuw bekneld is;
- C4: pijn in het hart, linker hypochondrium, schouder, schouderblad, ademhalingsstoornissen, verminderde nekspiertonus;
- C5: schouderpijn in het buitengebied;
- C6: pijn die uitstraalt van de onderarm naar de duim, maar ook van de nek naar het schouderblad;
- C7: pijn in de achterkant van de schouder, van de nek tot het schouderblad, uitstralend naar de onderarm tot 2-4 vingers;
- C8: pijn van nek tot schouder, van onderarm tot pink.
Diagnose van cervicale osteochondrose
Basis diagnostische methoden:
- Röntgenfoto van de cervicale wervelkolom. Het is een weinig informatieve methode, vooral in de latere stadia van de ziekte.
- Computertomografie. Het laat veranderingen in de wervels beter zien, maar het is moeilijk om de grootte en aanwezigheid van hernia's tussen de wervels te bepalen, evenals de aanwezigheid van een discus-medullair conflict (compressie door een hernia van het ruggenmerg).
- Magnetische resonantie beeldvorming. De meest informatieve methode. Niet alleen botstructuren zijn duidelijk zichtbaar, maar ook tussenwervelschijven, hernia's, hun grootte en de richting van hun groei.
- Als een schending van de bloedstroom in de wervelslagaders wordt vermoed, wordt echografie-duplexscanning gebruikt. Met deze methode kunt u nauwkeurig bepalen of er sprake is van een afname van de bloedstroomsnelheid of dat er obstakels zijn voor een normale bloedstroom.
Röntgenstadia van cervicale osteochondrose.
- Fase 1 – minimale veranderingen in de configuratie van de wervels, verzachting van de cervicale lordose (kromming).
- Fase 2 – instabiliteit tussen de wervels, mogelijke verplaatsing van de ene wervel ten opzichte van de andere, torsie (rotatie rond de as van de wervelkolom), lichte afname van de hoogte van de tussenwervelschijf.
- Fase 3 – vermindering van de hoogte van de tussenwervelschijf met ¼ ten opzichte van de schijf erboven, veranderingen in de tussenwervelgewrichten, posterieure osteofyten (botuitgroeiingen), vernauwing van de foramina tussenwervelschijven en vernauwing van het wervelkanaal waarin het ruggenmerg met zijn membranen zich bevindt.
- Fase 4 – significante vermindering van de hoogte van de tussenwervelschijf, significante veranderingen in de tussenwervelgewrichten, enorme posterieure osteofyten, significante vernauwing van de foramina tussenwervelschijven en significante vernauwing van het wervelkanaal met de vorming van myelopathie.
Symptomen
Schade aan de bovenste wervelkolom kan zich uiten in een verscheidenheid aan symptomen, afhankelijk van de locatie en ernst van het dystrofische proces, en ook van hoe ernstig de radiculaire structuren van de cervicale wervelkolom zijn aangetast. Vaak worden klachten van patiënten gereduceerd tot symptomen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, wat de diagnose en verdere behandeling van de ziekte kan bemoeilijken. Over het algemeen bestaat het klinische beeld van cervicale osteochondrose uit de volgende reeks syndromen:
- Wervel, gekenmerkt door verschillende soorten pijn in de achterkant van het hoofd en de nek.
- Spinaal, waarbij symptomen van verminderde motorische en sensorische innervatie worden waargenomen, bovendien veroorzaakt een verminderde trofisme van de cervicale zone een geleidelijke atrofie van de spieren van de schoudergordel en armen.
- Radiculair, uitgedrukt in pijnsymptomen in het gebied van de peritoneale en borstorganen, wat aanvullende grondige diagnostiek vereist om osteochondrose en ziekten van de inwendige organen te onderscheiden.
- Wervelslagadersyndroom met cervicale osteochondrose is een vestibulaire aandoening die zich manifesteert door hoofdpijn, gehoorverlies, duizeligheid en zelfs bewustzijnsverlies. Deze verschijnselen treden op als gevolg van cerebrale ischemie als gevolg van schending van de wervelslagader en verzwakking van de bloedtoevoer.
Hoe cervicale osteochondrose behandelen?
Osteochondrose van het cervicale segment ontwikkelt zich geleidelijk en patiënten zoeken gewoonlijk al behandeling in het stadium van klinische manifestaties die de kwaliteit van leven verstoren, tijdens perioden van exacerbatie. Hoe osteochondrose van de cervicale wervelkolom moet worden behandeld, wordt alleen door een arts bepaald na een passende diagnose; zelfmedicatie is in dit geval onaanvaardbaar. De behandeling van osteochondrose in de nek is gericht op het elimineren van pijn, ontstekingen, gedeeltelijk of volledig herstel van aangetaste weefselstructuren en het voorkomen van complicaties. De behandeling moet overwegend poliklinisch plaatsvinden; eventuele ingrepen thuis kunnen alleen worden uitgevoerd in combinatie met medische voorschriften, na instrumentele en laboratoriumdiagnostiek. In gevorderde gevallen, in ernstige stadia van de ontwikkeling van neurologische laesies en bijkomende pathologieën, kan intramurale behandeling van cervicale osteochondrose met de mogelijkheid van chirurgische ingreep geïndiceerd zijn.
Medicamenteuze behandeling van cervicale osteochondrose
Het bestaat uit het voorschrijven van medicijnen die de symptomen van pijn en ontsteking verlichten. In de acute periode zijn medicijnen in injectievorm geïndiceerd; nadat enige pijn is afgenomen, neemt de patiënt tabletten, lokaal werkende middelen in de vorm van zalven, en blijft hij injecties ontvangen.
- Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen. Ze worden beschouwd als de voorkeursgeneesmiddelen bij de behandeling van cervicale osteochondrose om pijn en ontstekingen te verlichten. Verkrijgbaar in verschillende doseringsvormen. Ze verminderen de zwelling van zachte weefsels, waardoor de pijn wordt verminderd; lokale middelen hebben een verwarmend effect, waardoor de bloedstroom in het getroffen cervicale gebied verbetert. Deze medicijnen worden 5-10 dagen gebruikt, soms maximaal 2 weken. In de acute periode worden NSAID's voorgeschreven in de vorm van injecties; na enkele dagen schakelt de patiënt over op de tabletvorm van toediening. Het is de moeite waard eraan te denken dat langdurige behandeling met NSAID's het slijmvlies van het maag-darmkanaal negatief beïnvloedt, om deze reden duurt de behandeling meestal niet langer dan 10 dagen.
- Hormonen. Als NSAID's niet effectief zijn, kan aan de patiënt paravertebrale anesthetische blokkades in de cervicale wervelkolom met glucocorticosteroïden worden voorgeschreven als pijnbehandeling, meestal een injectie van dexamethason of hydrocortison in het getroffen gebied of tabletten. Geneesmiddelen uit deze groep worden voorgeschreven aan patiënten met cervicaal radiculair syndroom om de zwelling van de zenuwvezels te verlichten.
- Anesthetica. Ze worden voorgeschreven in de vorm van lokale neuromusculaire blokkades, waardoor ernstige pijnsymptomen worden geëlimineerd. De blokkade kan intradermaal, subcutaan, musculair, perineuraal of radiculair zijn, afhankelijk van waar de injectie wordt gegeven. Om het analgetische effect te verlengen, worden anesthetica samen met hormonen toegediend. Behandeling van osteochondrose in de nek wordt om de dag uitgevoerd, in totaal worden 5-7 van dergelijke procedures voorgeschreven. Anesthetica kunnen ook worden toegediend door injectie in speciale biologisch actieve punten; deze behandeltechniek is een vorm van acupunctuur en wordt farmacopunctuur genoemd.
- Krampstillers en medicijnen die de microcirculatie in de cervicale en kraaggebieden verbeteren. Om spierspanning in het getroffen gebied te behandelen, kunnen nicotinezuur en andere worden voorgeschreven. Door nekspierkrampen te verlichten en de bloedstroom te verbeteren, wordt de bloedstroom in het zieke gebied gestimuleerd en worden de symptomen van cervicale osteochondrose en ontsteking verlicht. Tijdens de periode van exacerbatie worden ook diuretica gebruikt om vasculaire spasmen te verminderen en daardoor de microcirculatie in het getroffen gebied te verbeteren.
- Kalmerende middelen, zoals tinctuur van valeriaan, pioenroos en kruidenthee, worden aanbevolen bij langdurige pijn en om het risico op het ontwikkelen van neuroticisme bij de patiënt te verminderen, wat bijdraagt aan de effectiviteit van de behandeling van cervicale osteochondrose.
- Lokale irriterende stoffen. Dit zijn plaatselijk werkende zalven, gels en smeermiddelen die een verwarmende, irriterende en afleidende werking hebben. Ze worden niet gebruikt bij de behandeling van de acute fase. Ze bevatten biologisch actieve stoffen van plantaardige en dierlijke oorsprong, bijvoorbeeld bijen- of slangengif. Als u overgevoelig bent voor de componenten van het medicijn en als het irriterende effect groot is, is het beter om ze niet te gebruiken, om geen nog grotere zwelling te veroorzaken.
- Vitaminen. Tijdens de behandelingsperiode en verdere revalidatie worden multivitaminecomplexen aanbevolen voor gebruik. Meestal is dit een groep vitamine B, waarvan de vertegenwoordigers betrokken zijn bij het waarborgen van normale zenuwgeleiding, evenals vitamine A en C, om de wanden van bloedvaten te versterken en de bloedstroom te verbeteren. Het innemen van vitamines vermindert vestibulaire stoornissen - bewegingsziektesyndroom, duizeligheid, gehoorverlies.
- Chondroprotectors. Dit zijn stoffen die het herstel van kraakbeenweefsel van de wervelschijven van het cervicale segment bevorderen. Behandeling van cervicale osteochondrose met chondroprotectors wordt gedurende een lange periode, 6-12 maanden, uitgevoerd.
Orthopedische behandelmethoden
Onaangename symptomen in de cervicale wervelkolom worden vaak veroorzaakt en verergerd door een onjuiste lichaamshouding tijdens de slaap, langdurige blootstelling aan een gedwongen houding of letsel. Daarom wordt bij de behandeling van de ziekte vaak een methode zoals een halskraag of Shants-kraag gebruikt. Het wordt voor elke patiënt individueel voorgeschreven, na medisch overleg, omdat het in verschillende varianten verkrijgbaar is. De kraag is een ingelijste, dichte rol die rond de nek wordt bevestigd en de wervels in de gewenste positie fixeert. De nek buigt daarom niet en het hoofd draait niet naar de zijkant, wat zorgt voor immobilisatie van het zieke gebied, wat belangrijk is tijdens acute perioden. De nekkraag van Shants kan ook worden gemaakt in de vorm van twee rollen met een opblaasbare laag, waarin met een rubberen bol lucht wordt gepompt. Door de laag tussen de rollen op te blazen, wordt de wervelkolom uitgerekt, waardoor de interarticulaire openingen in de cervicale wervelkolom kunnen worden vergroot. De mate van strekking wordt bepaald door de arts; het wordt niet aanbevolen om dit probleem zelf op te lossen, om schade aan de neurovasculaire bundels van de nek te voorkomen. Tijdens de herstelperiode wordt een volledig opblaasbare kraag gebruikt, waardoor enige mobiliteit van nek en hoofd behouden blijft.
De halsband kan thuis worden gedragen, niet meer dan 3 uur per dag, de totale draagduur is ongeveer een maand. De uiteindelijke draagvoorschriften worden bepaald door de arts, afhankelijk van de ernst van de aandoening en de bestaande symptomen.